پاتوق

2009-10-22T14:11:00.000-07:00

این جا می تواند پاتوق باشد.

جایی که دور هم جمع شویم، کتاب بخوانیم و حرف بزنیم. کتاب هایی که خوانده ایم را معرفی کنیم. شعرها ،داستان ها، نقدها و دیدگاه ها و...
برداشت های مان را با هم در میان بگذاریم و در این فضا به جست – و – جو برخیزیم. هویت فردی و جمعی خود را پیدا کنیم. نگاه کنیم. چشم انداز های تازه ، راه های نرفته باز شوند و بودن اِمان به شدن در آید.
و این را بدانیم که شدن ضرورتی ست بنیادین، غریزه ای ست اصلی. بنابراین کوشش و تلاش می خواهد، چالاکی و سرزندگی و امید.
و به قول فاکنر : عرق ریزی روح.

شما را به « کتاب... چای... گفت – و – گو » دعوت می کنم.

منتظر دریافت نظرات و آثارتان هستم.
Jalal.poem@gmail.com

چه نسبت است به رندی...

2009-10-22T12:37:00.000-07:00

جناب حامد ولادوند یکی از مترجمانِ – به قول خودشان «مترجمین» - حکمت شادان اثر نیچه، سنجشگری او از عقل و طربناکی ی دانش شاد دیونوسوسی وی را به عرفان شرقی، برابر می نهد و در موردی، جهان بینی نیچه را با جهان بینی ابوحامد محمد غزالی یکی می داند.[1]

پیشنهاد می کنم با توجه به آراء خود نیچه و نیز نظرات شارحان اندیشه های وی، در باره ی موضوع گفتگو کنیم. آیا می توان نسبتی میان عقاید نیچه با عرفان – خصوصأ عرفان شرقی بر قرار کرد؟ یا خیر؟

دیگر این که به نظر شما برداشت هایی این گونه، ریشه در چه عوامل ذهنی می تواند داشته باشد؟ و نیز تبعات اشان در جامعه ی فکری ما چیست؟

برای ورود به بحث بندِ هشتمِ مقاله ی پویندگی های مردِ نابهنگام را از کتاب غروب بت ها برایتان انتخاب کرده ام.

******
8

در باب روان شناسی هنرمندان[2]. – برای آن که هنری در میان باشد، برای آن که کرد و دیدِ زیبایی نگرانه در میان باشد، یک پیش شرط فیزیولوژیک ناگزیر است: سرمستی. سرمستی نخست می باید حسّاسیتِ تمامی دستگاه را بالا ببرد، و گرنه هنری در کار نخواهد بود. هر گونه سرمستیِ برآمده از هرچیزی توان این کار را دارد: بالاتر از هر سرمستیِ انگیختگیِ جنسی، همان دیرینه ترین و آغازین ترین شکل سرمستی. همین گونه سرمستیِ که از پی هر اشتیاق بزرگ، هر احساس قوی می آید. سرمستیِ جشن، مسابقه، هنرنمایی، پیروزی و هر جنب – و – جوشِ بی اندازه، سرمستیِ سنگدلی، سرمستیِ ویرانگری، سرمستی از هوا، از هوای بهاری، برای مثال یا از نشئه آورها، سرانجام سرمستیِ اراده، سرمستیِ اراده ی آماسیده. – اساسی ترین چیز در سرمستی احساس افزایش نیرو و سرشاری از آن است. از سر این احساس است که آدمی اهل دِهش می شود و چیزها را وامی دارد که دِهش وی را بستانند. در آن ها دست می برد و نام این کار را آرمانی کردن می گذارد. همین جا خود را از شرط یک پیش داوری آزاد کنیم: بر لاف گمان همگانی، آرمانی کردن نه کندن و تراشیدن شاخ – و – برگ های زیادی { و پدیدار کردن اصل } بلکه اساس آن از بیخ بر کندن سیماهای اصلی ست، آن چنان که جنبه های دیگر بر اثر آن ناپدید شوند.

[1] - ن. ک به : حکمت شادان/ فریدریش نیچه / مترجمین جمال آل احمد، سعید کامران، حامد فولادوند/ نشر جامی / چاپ دوم 1380 / مقدمه ی مترجم
[2] - غروب بت ها / فریدریش نیچه / داریوش آشوری / نشر آگه / چاپ دوم زمستان 1383 / صفحه های 107 و 108

کتاب... چای... گفت - و - گو

پاتوق

چه نسبت است به رندی...